Heel mn leven had ik gewoond in het Oost Vlaams pittoreske Nokere, mt zn 800 inwoners een uiterst charmant dorpje. Een waar fietsparadijs met zn licht glooiend landschap en als het iets zwaarder mocht zijn, trok ik richting Kluisbergen of Oudenaarde.
Maar 4 jaar geleden kwam daar verandering in.. ik verhuisde naar Aalter. Gedaan met kleine bergjes te beklimmen.. het landschap hier is platter dan plat met als enigste uitdaging de brug in Bellem. Als biker was dit een absolute ramp, ik had gewoond in een bike paradijs en nu kwam ik terecht in een veredeld cyclocross landschap met als ultiem dieptepunt: "de vaart"!
Menig wielertoeristen slaan groen uit van jaloezie wanneer ik vertel dat ik zo dicht bij het water woon, blijkbaar is dit het trainingsmekka! Maar bij mij lokt het alleen maar een spontane allergische reactie uit als ik nog maar denk aan al dat water en de eeuwigdurende saaiheid van eentonig rechtdoor op beton fietsen.
Maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik mn kortzichtige visie moet herzien.
Sedert een paar weken train ik onder een strikt schema (moet wel als ik binnen een paar maand de Cape Epic wil overleven) en hoe ironisch, daarbij is de vaart mn trouwste partner geworden. In het begin trok ik met veel tegenzin richting "De Vaart" maar eens ik mn oogkleppen had afgezet, ging er een volledig nieuwe wereld voor me open!
Hoe gemakkelijk was het niet om op hartslag te trainen! Je hoeft geen rekening te houden met voorbijrazende auto's, verkeerslichten en al van dat ander openbaar verkeer geweld. Nee, just me, my bike en de hartslagmeter en trainen maar.
Wanneer ik even de tijd heb om rond te kijken, merk ik een reiger op en met een beetje geluk zie ik meneer de ooievaar.
Maar niet alleen de natuur verrast mij, ook al die andere lotgenoten, al dan niet aan het trainen met een doel. De ene wielertoerist gaat vooruit met de snelheid van een bejaarde schildpad terwijl de ander zich de nieuwe Cancellara waant. Moederziel alleen of gezellig tuffend in een groepje.
Afgelopen zaterdag staken 2 toeristen me voorbij en ja, zou ik, durf ik, jawel, ik pikte aan.. Als een volleerde coureur draaide ik mee, hoho, ik deed zelfs kopwerk! En nee, ze reden me niet uit het wiel want dat is dan natuurlijk het gevaar wanneer je als roze vrouw op een mtbike je een weg wil banen in een mannen wereld. Maar nee, hun ego was voor een keer niet té groot!
Jaja, "de vaart" en zijn verhalen!
Lieve vaart, mijn respect heb je nu, ik weet je nu te appreciëren maar weet dat mn hart toch altijd bij de mtbergjes en mtbosjes zal blijven.
*MTBabe Fien*
Granville WMN !
